این آخرین نوشته من می باشد

و دیگر مرا نخواهید دید..
آخ تو این چند روز داشتم می مردم از درد...
ولی تنها بودم و منتظر...
دیشب تا صبح از درد به خودم می پیچیدم... قلبم داغ داغ شده...داشتم می ترکیدم...
انگار قلبم داشت در می اومد...آخه نفسش قطع شده بود...
آره نفسم  قطع شده بود......
تا بحال اینطوری سردم نشده بود...تمام بدنم می لرزید...
تا صبح نتونستم بخوابم...
همش فکر و خیال نمیذاشت...
خیلی از خدا می ترسم... به خاطر گناهانم آخه خدا  تو بگو چکار کنم... دارم دیوونه  میشم...نمی تونم نفس بکشم...
خیلیا اولین بارشون هست که اینجا میان و خواهند آمد...ولی دیگر دیر شده..
دیگه من نیستم......
امروز حس کردم بدبخترین و تنهاترین کسی هستم که تو این دنیا وجود داره...
بخت ما هم همش سیاهی بود...همش بدشانسی...
روزگار همه چیزمو ازم گرفت...
بدانید همه شب هام با گریه می گذشت......
آره عشق!...اگه غمگین بودم...اگه تنها بودم...اگه ماتم رو صورتم حلقه زده بود..
اگه کسی منو شاد ندید...اگه سرد و خشک بودم...اگه هرچی بدبختی به سرم می اومد..
اگه مثل بقیه فانتزی نشدم...بخاطر عشق بود...
چه دنیایی داری خدا...امروز در این گوشه دیوار چشمانی آوار ماند....
رفیقانم حلالم کنید اگر بدی دیدید...دیگر کسی منو بخاطر نخواهد آورد...
حتی تو...!
خداحافظ عزیزانم... تا ابد..

  سرم رادرتاریکی گودال ها فرومی برم لباس سکوت برتن می کنم حس رادرخودم میکشم.عشق راسرکوب می کنم برروح وجسمم خنجر میکشم.باورکن بی تومرده اند خنده ها...پرکشیده اندشادی ها...بی توداغون وخسته ام....چه قدر غریب ودل شکسته ام  ولی اینوبدون که هنوزم در زیر یقه ی چپ پیراهن من دلی خسته  اما مهربان وعاشق می تپد. دلی که هرگز به قصد ازاردیگران نتپیده است وتا ابد بی توتنها تنها خواهد بود...!

آتش زدم

                            کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم

یک کلام، در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من ز مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم

تا تمام خوبی ها رفتند و .....

خوبی ها ماند در یادم

من منتظرعشق بودم

                                      همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت

                      عشقم مرد

                                        یارم رفت........

شکسته تمام بال وپرمن             مرده تمام خیال وباورمن

این سکوت سردومبهم            شده تنها یادگار همسفر من

قصه من از کجا شروع شد         مردن چرا همیشه شد سهم آخر من

به که گویم غم این غصه ویرانی خویش         غم شبهای سکوت ودل بارانی خویش

گله از هیچ ندارم نکنم شکوه ز تو            که شدم پایبند وبنده دل سودایی خویش

به کدامین گنه اینگونه مجازات شده ام        همه دم نالم وسوزم زپریشانی خویش

من از این پس شده ام راوی وگویم همه شب       غزل چشم وتو عشق تو غصه نادانی خویش

"بعد از یک عمر تلاش وقتی حس می کنی تازه داری به آرامش می رسی، و لحظه ای که تصمیم میگیری پاها تو دراز کنی تا خستگی از تنت بیرون بره،صدات می کنند و میگن...هی ... وقت رفتنه..."

مدت زیادیست که منتظرت هستم، مدت زیادیست اینجا در تاریکی هستم تنها و بی کس در تاریکی،لحظه به لحظه این ندای مرگ بیشتر می شود در ذهنم ،سروصدایی در روحم پرسه می زند واین درد بی کسی را به خاطرم می آورد وبیشتر به این ندای مرگ نزدیک تر می شوم ندای مرگ فریاد می زند، گویی سرچشمه اش در درون من است به هیچ چیز نمی توانم فکر کنم جز تو.تحمل ندای مرگ، ندای به هلاکت رسیدن را فقط برای رسیدن به تو تحمل می کنم این کار تمام قدرتی را که دارم می گیرد فقط برای باز کردن چشمانم برای دیدن تواما این شبیه احساس تونیست نسبت به من .مراسم مرگ آغاز می شود، وقتی که خورشید در کسوف است ومن تورا صدا می زنم تا مرا با خود به دنیای خودت ببری تو مرا به طرف دنیای خودت ببر و مرا با آن دنیا آشنا کن ولی تو هنوز به من نگاه نمی کنی و با من نیستی اکنون دیگر راه برگشتی نیست نابودی مطلق من،پایان زندگی من، پایان تنهایی من.به چهره ام نقابی زدم، نقاب غم، نقاب بی کسی، نقاب مرگ . اجتماع سایه ها من را سنگین کرده است . من خود را تسلیم تاریکی می کنم ولی توهنوز به من نگاه نمی کنی و با من نیستی خورشید سیاه، تیغ سرد وخون سرخی که ازرگ هایم بیرون می ریزد درمقابل چهره ام هستند

چقدر سخت است

تنها بودن در میان غریبه ها

این بار

باور میکنم

شب های بی ستاره را

در حضور چشمان سیاهم

و باور میکنم

جاده بی عابر دلم را

و ترانه هایی را

که صادقانه برای تو گفته شده اند

همیشه دلم برای تو که مثل سرو تناوری تنگ مشه.......

و هر زمان وهر مکان به عکس زیبایی تو نگاه میکنم.....

روی پا میایستم و با نگاهی غم زده رخ زیبایت را تماشا میکنم....

ولی افسوس که دور بودن از تو قلبم را میفشارد...............

اری یک روز زمستانی در تنگ غروب در میان بوته های خشکیده دلم به من

رسیدی...تورا برای خودم به خانه دلم دعوت نمودم.......

هر روز این پرنده زیبا را با زبانم اب و دانه میدادم...........

و دلخوش بودم که به گلستان دلم اوردم............

ولی افسوس.....................

نمیدانستم این پرنده زیبا برای پر کشیدن به سوی دگری پرواز خواهد کرد...

و من سوخته با سکوتم فریاد میکشم تا صدای اعتراضم به گوشش

 برسد.اما من مهاجری هستم در غربت غم وتنهایی................

ودر حسزت روزهایی خوش زندگانی......................

و این غربت تنهایی در ذهنم جایی فراموشی ندارد................

 در کوچه پس کوچه های شهرغم گم شده بودم نالان به دنبال طنین صدای گرم و پرمهرت به شهر تو رسیدم ،به شهر پر از عشق و صداقت.
تو معنای واقعی دوست داشتن را با صبوری به من آموختی. تو مرا به باور رساندی به باور آن همه عشق و زیبایی.
ای مهربون عاشق تو خود زندگی هستی ،من عاشق تر از همیشه دیده در انتظارم. بی تو این قلب عاشق من بی قراره ،ای هم نفس چقدر زیباست با تو نفس کشیدن.
ای نازنین ترین یار بین من و عشق تو فاصله ای نیست.عشق تو در خاطر من است من زنده ام به یاد تو. ای مهربون عاشق همیشه با من بمان، همیشه با تو هستم چون سایه لحظه لحظه درکنارتم. در خاطرت نگه دار عهدی که با تو بستم.
دوست داشتن را در چشمان عاشقم بخوان وجود تو و گرمای صدایت به من خسته زندگی می بخشد.
می پرستمت تویی که وجود منی،میخوام تا ابد با تو باشم برام فرق نمیکنه کجا باشم فقط با تو باشم. می خواهم دستهایم را در میان دستانت بگیری تا برای کبوترهای قلبمان آشیانه محبت را بنا سازیم. هر بار که موسیقی دلنشین لبانت آواز عشق را سر داد،قناری قلبم عاشق تر از همیشه شد.
می خواهم لحظه ای را که در کنارت بنشینم سر رو شانه هایت بگذارم از عشق تو از داشتن تو اشک شوق ریزم. منتظر لحظه ای هستم که تو را در آغوش گیرم و با تمام وجودم عشقم و قلبم را به تو هدیه کنم. دوستت دارم و می خواهم در کنار من بمانی.
می خواهم تو آفتابم باشی و من قول میدهم بارانت باشم. وقتی نیمه شب تنهاترم توهمچون ماه می تابی بر چشمان ترم.
تویی مونس شبهای دلم ،یادگار روزهای شیرین من با تمام وجود دوستت دارم.

امشب در خلوت تنهایی ام آهسته بی تو گریستم

نمي دانم آيا سزاوارم كه به اين دستاويز اميدوار باشم؟

مگر نمي گفتي قلب تو جايگاه عشق و آرزوي من است؟

مگر نمي گفتي نگاه تو مرا به بهشت مي رساند؟

مگر نمي گفتي زندگاني خويش را براي تو مي خواهم؟

پس چه شد؟

چرا در تاريكي زندگي رهايم ساختي؟

 فرشتگاني كه سوگند عشق و وفاداري ترا شنيده اند هنوز با انديشه هاي

 من بازي  مي كنند. بلبلاني كه در كنار دلهاي ما نغمه سرائي كرده اند

هنوز در گوشه و كنار  زمزمه مي كنند و بر دل دور افتاده من سلام

مي گويند.راستي، آن همه لطف و پاكدلي به كجا رفت؟ چرا سعادتي

كه بر هستي من سايه افكنده بود، بدين زودي در تاريكي هاي سرشك

 و اندوه پنهان گرديد؟ مگر ممكن است دليكه به نور عشق و

فضيلت، گرمي و روشني يافته است بدين زودي سرد و خاموش گردد؟

آيا بياد مي آوري آن روزهاي گذشته و آن عهد و پيمان هايي را كه دلهاي ما

را بهم پيوست ؟ بدانگونه كه اگر كسي مي گفت اين رابطه را روزگار برهم

مي زند، بر او مي خنديديم. مگر تو بمن نمي گفتي كه زندگي را دوست

 مي داري زيرا من زنده ام؟

از آنچه بر ماگذشته تو را چيزي نمي گويم.... ولي متاسفم بر آن نهالي كه

 با چه اميدهايش كاشتم و چون زمان گلش، در رسيد آن گل را باد سوزاني

 خشكاند. آري  غنچه عشق ما نشكفته پژمرده شد.

اگر فرشته مي تواند آدمي را كيفر كند اين منتهاي شدت كيفر است.

اي كاش گذشته را فراموش مي كردم و به دلخوشي پيشين باز مي گشتم .

آيا بياد مي آوري آن روز را كه مي گفتي 

 تو اين لبخند را از لبان فرشته ربوده اي؟

 اينك كجايي كه ببيني آن لبخند چه بر سرش آمده.

تو مي تواني عشق مرا نپذيري.
مي تواني مرا از خود براني.
مي تواني روي از من بگرداني و براي هميشه مرا از ديدار خود محروم كني ...من هم مي توانم تو را نبينم.
مي توانم روز ها و شبها بدون ديدار تو بسر برم.
مي توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوي تو خيره نشوم.
مي توانم زبانم را وادارم تا نام تو را بر خود جاري نكند.
مي توانم گوشم را از شنيدن آهنگ صدايت بي نصيب نمايم.

ولي ....قلبم.... او ديگر در اختيار من نيست.

او تا زنده ام بياد تو خواهد طپيد او در درون خود بخاطر تو خواهد ناليد.

مگر ترانه هاي آسماني عشاق و سرودهاي ملكوتي دلباختگان بگوش

 تو نمي رسد؟

تمام هستي من، چرا دوستم نمي داري؟

وسيله اي جز رابطه اي كه قلب ها را به يكديگر نزديك مي كند ندارم.

 تصور مي نمايم كه گه گاه به كمان احساسات كسي كه مدتهاست

او را فراموش كرده اي پي ببري و اندكي او را بخاطر بياوري.

به سوی تو می آیم و تمام ثانیه های انتظار را فراموش میکنم

غبار اشک شده اند چشم ها

مهر سکوت خورده اند لبها

و من هنوز سیلی خورده عشق توام

همه چیز را فراموش میکنم

چه ساده لوحانه تمام بی اعتنایی ها را پای سهل انگاری مینویسم

بگذار تا دستانت را ببینم

بگذار تا چشمانم، التماس قلبم را به دستانت هدیه کنند

راستی که چه بی رحمانه،دستانت را زیر پیراهنت می پوشانی

نگاهت چه غریبانه من را فرامیخواند

اما تو خاموشی

تو حتی نگاهت را از من می دزدی

تو حتی هرم نفس هایم را حس نمیکنی تو باز تقلب کردی

تو دوباره از چشمان من خواندی،که چقدر عاشقانه تو را از زیر

پلک هایم شفافانه میپرستم

وتو باز تقلب کردی

تو از روی دستانم لرزش های قلبی عاشق را فهمیدی

و هر بار تنها میگفتی ، دوستت دارم

واین منم کسی که تنها برای چشمانت زندگی اش را باخت

کسی که خود را به نگاهت تسلیم کرد

و تو

این تو بودی که حتی نگاهت را از من ربودی

و این من بودم که عاشق تر از عشق بودم

و این تو بودی که هرگز التماس نگاهم را باور نکردی

 ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ.•              
 نازنین؛ سکوت بهترین بهانه برای ناگفته هاست؛سکوت میکنم....شاید تو خود  بفهمی....
 من که از گفته ها هیچ سودی ندیدم... شاید سکوت به تو بفهماند!؟...!؟؟؟؟؟ * 
    •.ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ☆ஜ.• ♥ •.ღ.•

   ____& __________    ^^^^^^^^^^^^
____&&& &&&___   ^^ تنهایم! ^^^^^^^^^
____&&&&&&___ ^^^^^^^^^^^^^^^^^^
___&&&*&&**__^^^^^^^ ^^ بیا^^^^^^^^^
______**&&**__^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
_______**&&**__^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
________**&&**__^^^********^^^^^^^^
_______ __$$&$$$_______________$&$$$
______$$&&1111$$$&&_________ &&1111$$&&
___$$&&111111111$$$&&____&&1111111111$$&&
___$&1111111111111$$&&__&&111111111111$$$&
__$&1111111111111111$$&&111111111111111$$$&
__$&111111111$$$$1111$$1111$$$$111111111$$$&
_ $$11111111$$$$$$$$$1111$$$$$$$$$1111111$$$&
_$$11111111$$$$$$$$$$1$$$$$$$$$$$11111111$$&
_$$11111111$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$111111111$&
__$111111111$$$$$_ سوختم __$$$$$111111111$$&
__$&1111111111$$$$$$$$$$$$$$$$11111111111$&
___ $111111111111$$$$$$$$$$$$111111111111$&
____ &11111111111111$$$$$$111111111111111&
_ ____&11111111111111$$11111111&&111$$&&
____ __&&1111111111111111111111&&11$&&
______ __ &&111111111111111111111&&1&
_________ _&&11111111111111111$&_&&
__________ ___&&111111111111$$&___&&
__________ ______&&&1111111$&______&&&_&*
____________________&&&111& ______&&&&*
______________________&&&&&$ ________ &*

به احترام عشق یک دقیقه سکوت...

برای یک عمر تو را داشتن دستهایم رو به قنوت!

در این لحظه قلبم ایستاده است ، به احترام تو دیگر نمیتپد...

درون قلبم فریادیست ، که با شکستن این فریاد دوباره شروع به تپیدن میکند...

فریاد عشق ، شکسته میشود فریادی که از اعماق قلبم شنیده میشود....

دوستت دارم ، این همان فریاد است ، من تنها تو را دارم ،این همان احساس است!

به احترام عشق یک دقیقه سکوت...

به عشق تو یک عمر نفس کشیدن ....

برای تو یک عمر فدا شدن ....

عزیزم مرا ببخش که جز این فریاد ، جز قطره های اشکم ،

جز تحمل لحظه های دلتنگی احساسی را ندارم تقدیمت کنم ،

اگر بخواهی قلبم را هم فدایت میکنم....

به احترام چشمهای زیبایت ، اشک میریزم ،  

به عشق آن قلب مهربانت ، برایت میمیرم!

دوستت دارم ، این همان فریادیست که تا ابد خواهی شنید ، عاشقت هستم ،

 این همان احساس زیباییست که تا ابد حس خواهی کرد....

به احترام عشق یک دقیقه سکوت... به عشق تو را داشتن یک عمر فریاد .....

فریاد .... فریاد ... فریاد... صدای تپشهای قلب من هم صداست با این فریاد!

هم صدا ، تا آخر دنیا ، فریاد .... دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم،  

باز هم تکرار این فریاد!

به احترام عشق یک عمر سکوت...  

 درشب کوچک من افسوس.....باد با برگ درختان میعادی دارد درشب کوچک من دلهوره ویرانیست.گوش کن.....وزش ظلمت را می شنوی؟ من غریبانه به این خوشبختی می نگرم. من به ناامیدی خود محتادم.گوش کن.....وزش ظلمت را میشنوی؟در شب اکنون چیزی می گذرد ماه سرخ است و مشوش.ودر این باغ که هر لحظه بیم فروریختن است ابرها همچون انبوه عزاداران لحظه باریدن را منتظرند.لحظه ای و پس از آن هیچ ، پشت این پنجره شب دارد می لرزد ، وزمین دارد باز می ماند از چرخش ، پشت این پنجره یک نامعلوم نگران منو تواست . ای سراپایت سبز دست هایت را چون خاطره ای سوزان در دستان پرشهرم بگذار. باد مارا باخود خواهد برد.....باد ما را با خود خواهد برد.

باز هوا بارانی است ، باز دلم تنگ است ، باز قلبم هوای اظافه کردن بر سطور

ناخوانده تورادارد دگر چه بگویم ؟ چه بنویسم ؟ درد دلم را با که بگویم ؟دگر به هوای

اینکه شا ید روزی این نوشته هارا نشانت بدهم ، نمی توانم چیزی بنویسم چون دیگر

 فقط خواب برگشتن تو برایم رویایی زیباست. دیشب خوابت را دیدم . رویای زیبایی

 بود. ما ، با هم ، در کنار هم ، بی کنایه ، بی دعوا ، یکرنگ ، دلها صاف ، قلبها

لبریزمحبت ، چشمها نمناک از گرمای عشق ، نه تر از بی وفایی. یک لحظه از آن

خواب هنوز هم پشت پلکهایم نشسته ، برق چشمهایت ، لبخند قشنگ چشمهایت

 قبل از جدایی ، هنوز هم به خاطر می آوری ؟ هنوز هم آن لحظه واضحتر از خورشید

پیش چشمهایم است. سپیده که دم زد ، غصه دلم را پر کرد ، می دانستم که خوابم

اما دلم نمی خواست که با رویای تو خداحافظی کنم ، دلم نمی خواست جای رویای

شیرینم را با واقعیت تلخ زندگی عوض کنم ، با کابوس نبودنت ، کابوسی که در خواب

 هم نمی دیدم به واقعیت بپیوندد . باز هم صبح شد ، باز هم دنیا به من لبخند می

زند وباز هم بی محلی من لبخند را بر لبانش خشک می کند .

باز هم همه چی بی تو.........

ای خدااااااااااا

هیچ کی ندونه خودت میدونی که

خودت دادی

خودت گرفتی

دیگه خود دانی ، فقط صبرش رو به من بده که راضی باشم به اونی که تو

می خوای  . خدایا خیلی  دوستت دارم ، خیلی زیاد.

چه قدر تنهاست این بیچاره دستانم
چه قدر افسون شده بیچاره چشمانم
ندارد این دل بشکسته ام ارام از غم ها
نمی گرید دمی تا خالی از فقدان شود حالم
چه بی کس مانده و تنها خیال و ارزوهایم
چه بی سامان و بی پروا شده احوال ایمانم
تمام صبح و شب بر من مثال زهر میگردد
نمی نوشم ولی از دیدنش بی جان شده جانم
تمام عشق و ایمانم شده بازیچه ی انی
که از فامیل و دوست و اشنا گردانده بیزارم
من تنها که را دارم که در اغوش او گریم
بگویم دردهای خسته ام را بهر ان یارم
اگر تو مثل من بودی اگر تو جای من بودی
چه می کردی برای خاطر زارم
شده است هر روز و شام من دعا و زجه و ناله
تمام روزها ی من سیه چون اه الاله
نمیگویم به کس من درد و درمانی نمی جویم
همین بس که خودم این سال ها گشتم چو ویرانه
حکایت ها که خواندیم و شنیدیم از کس و بس کس
کجا دارد چنین حجمی مثال درد این خانه
شده این خانه ی قلبم تهی از شادی و لبخند
نمی دانم چه کس گشته از این غم شاد و مستانه
خدا اگاه و بینا هست که من در جستجوی او
تمام عمر را گشتم ازاین خانه به ان خانه
نبود اما نوازشگر که اسایم در اغوشش
که لبخندی زند بر قصه های تلخ و رندانه
شود قلبم تهی شاید از این اندوه و این غصه
اگر گوید خدای ما بزرگ است شاد میگرداند این خانه

هر برگي كه دست روزگار از دفتر زندگانيم جدا مي كند،

 آرزويي شيرين را با خود به همراه دارد كه با فنا شدنش،

 جزئي از وجود مرا به تباهي مي كشاند؛؛؛

 و من هر روز در انتظار برگي ديگرم؛؛؛

 ولي افسوس كه آن روزهاي خوش هرگز فرا نخواهند رسيد...

 و شايد روزي كه از آن مي گريزم فرا رسد و من در گورستان

آرزوهايم،  در زير خروارها خاك كه جسم نحيفم را در آغوش

گرفته به ابديت بپيوندم.